"Storken" wereldkampioen op Monark.

TEKST : JONAS Hagren.

 

1959 was een geweldig jaar voor de Zweden toen Sten " Storken " Lundin het werledkampioenschap in de 500 Won op een Monark; een zweedse machine.

 

De Zweedse fabrieksteams waren klaar voor het seizoen 1959, waarin Monark optrad met een sterk kwartet bestaande uit Sten Lundin, Ove Lundell, Allan Eklund en Bengt " spicky " Svensson. Meelopend was ook Lasse Gustavsson , die weliswaar niet was opgenomen in het team, maar was nog steeds goede contacten had met de kleine fabriek in Varberg.

 

Bill Nilsson en Gunnar Johansson reed met en Husqvarna zette zowel in de 250cc als in de 500cc op Rolf Tibblin. In de klasse 250 traden ook Lennart Dahlen en Stig Rickardsson voor het voetlicht, terwijl Torsten Hallman vooral bedoeld was als T driver (enduro) maar later ook zou optreden in het Zweeds Kampioenschap 250cc. We zouden later nog heel veel van hem horen.

 

Op 15 maart was de seizoensopening gebruikelijke in St Anthonis, maar zonder Sten Lundin en Bill Nilsson. In plaats daarvan verdedigde Roine Lööf en Per Olof " Pelle Mas Persson de Zweedse kleuren.

 

Dat deden ze met verve, want Roine werd vierde achter de Britten David Curtis, Leslie Archer en de Belgische kampioen Rene Baeten, terwijl Pelle Persson vijfde werd in deze race.

 

Sten Lundin maakte zijn entree in 1959 in het Belgische Herentals, waar hij als tweede eindigde achter Baeten. De week er op waren er veel Zweden in het Belgische Marche en Famenne. Sten Lundin won van Curtis, Jeff Smith en Baeten. Bill reed binnen als vijfde, terwijl Gunnar Johansson zevende werd gevolgd door Lasse Gustfsson.

 

De volgende dag in Leuven won Lundin, nu vóór Smith, John Draper, Persson, Baeten en Lööf. Bill pakte zijn eerste overwinning van het jaar in Namen op 19 april voor Nic Jansen, Dave Curtis en Johansson.

 

WK 500cc

 

De wereldkampioenschappen in de 500cc klasse begon in het Oostenrijkse Sittendorf en vanaf nu draaiden de meeste races met twee heats en een totaal voor de dagzege. In het geval dat men puntgelijk uitkwam was de totaaltijd beslissend voor de dagoverwinning.

 

Sten Lundin begon met het winnen van de eerste heat, terwijl Bill Nilsson vanwege een gebroken rempedaal negende werd. In de tweede heat nam deze revanche en won voor Lundin, maar de eindoverwinning en acht WK punten gingen naar Lundin. Onze illustere landgenoot Broer Dirks was tweede in het dagklassment voor de Belg Hubert Scalliet en Bill Nilsson.

 

Hier was ook de première voor het Europese Kampioenschap in de 250cc klasse. (Later werd dit ook een WK) In de wedstrijd die gehouden werd op de zaterdag voorafgaand aan de GP won Rolf Tibblin de eerste manche na een furieuze strijd met de Duitser Muller onderweg op Maico.

 

In de tweede manche crashte Tibblin en moest naar het ziekenhuis om met een paar hechtingen in het gelaat terug te komen. De race werd gewonnen door de kampioen van vorig jaar Jaromir Cizek, maar het was zijn landgenoot Miroslav Soucek die totaal won voor Cizek, de Duitser Otto Walz en Lennart Dahlen.

 

De volgende GP was in Zwitserland, waar Bill Nilsson wraak nam en totaal winnaar werd voor Leslie Archer, Curtis en Tibblin die dit keer vrij was met de 250cc.

 

In het Deense Sønderborg waren er geen Zweedse punten te noteren. Beide Bill Nilsson en Rolf Tibblin moesten opgeven met motorstoring. Johansson verdraaide zijn voet en liep een aantal spierscheuringen op in het onderbeen. Archer won de wedstrijd voor Baeten, Dirks en de Deen Boris Rasbro .

 

In het Frans Mayenne pakte Archer zijn tweede opeenvolgende GP overwinning en was daarmee leider in de WK. Bill Nilsson eindigde tweede, terwijl Tibblin buiten de punten eindigde.

 

Toen ging het WK circus naar het Italiaanse Imola en daar was Lundin weer helemaal terug en pakte beide heats mee als winnaar en werd daarna nieuwe leider in het WK.

 

Voor de eerste keer eindigden twee broers op het podium van een WK, te weten Derek en Don Rickman. Ove Lundell werd vijfde, terwijl Bill Nilsson en Lasse Gustavsson met motorstoring uitvielen.

 

Op 21 juni werd de West-Duitse GP gehouden op de klassieke baan in Bielstein, gadegeslagen door 30.000 toeschouwers. Sten Lundin begon met een heatzege voor Don Rickman, terwijl Bill Nilsson de pits in moest omdat zijn stuur los raakte. In de tweede heat nam Nilsson zijn kans waar en won voor Derek Rickman. Sten Lundin eindigde als zesde en won het dagklassement voor Curtis en Dirks.

 

In Hawkstone Park was het een Off dag voor de Zweden. Enkel de winnaar van vorig jaar winnaar van Lasse Gustavsson nam één heel WK puntje mee naar huis. Nadat hij zevende werd in beide heats, was hij zesde totaal vóór Tibblin. Lundin had problemen met de versnellingsbak en Bill Nilsson die negende werd in de eerste heat, viel uit in de tweede manche met motorproblemen. Ook Leslie Archer viel uit, maar de Britten heersten desondanks thuis met winst voor Smith voor Curtis, Don Rickman, Broer Dirks en John Draper.

 

In de vier laatste WK reed men dan twee kwalificatieheats gevolgd door een finale en onze eigen Broer Dirks won in Norg met drie seconden voorsprong op Curtis. Lasse Gustavsson werd derde vóór Lundin. Nilsson was thuis gebleven.

 

De GP van België werd uitgevoerd in Houlpaix omdat Namen het toneel van de Motocross des Nations was een paar weken later. Bill Nilsson was weer de oude en won de race voor Lundin, Curtis, Archer en Tibblin.

 

De volgende week was het weer tijd voor Ettelbruck in Luxemburg en Lundin nam er zijn vierde GP overwinning van het jaar. Zo was hij daar dan verzekerd van de wereldtitel, twee weken voor het einde van de cyclus thuis in Saxtorp. Smith werd tweede voor Don Rickman, Curtis, Baeten en Scalliet.

 

Op 23 augustus was het tijd voor de Grand Prix in Saxtorp, na een jaar afwezigheid. Dit was de zevende keer dat Saxtorp werd opgenomen in de EM/WK serie en Bill Nilsson won voor de vijfde keer. Nilsson reed in een duizelingwekkende tempo zodat niemand anders bij machte was hem te volgen. Na een uur, vijf minuten en drie seconden kruiste hij de finishlijn (kom daar nu nog maar eens om !!!)

 

Vervolgens duurde het één minuut en 36 seconden voordat de tweede man Lasse Gustavsson over de finish kwam. Curtis werd derde voor Lundin, Sigvardsson en Broer Dirks

 

Door deze overwinning pakte Bill Nilsson de tweede plaats in het WK en kon men dus spreken van een Zweedse overmacht dit jaar.

 

Tibblin Europees Kampioen

 

Na de EK 250cc première in Oostenrijk reed Rolf Tibblin de volgende wedstrijden niet mee, maar zette aan in de WK 500cc. De Brit Brian Stonebridge op een Greeves won in Zwitserland en België. In het Zwitserse Bout de Monte werd Lennart Dahlen derde en Stig Rickardsson achtste.

 

In het Belgische Ieper werd Dahlen derde terwijl Rickardsson zevende was. In Oost-Duitse Schwerin werd Stig Rickardsson tweede achter Jaromir Cizek, terwijl Dahlen vijfde werd. In het Tsjechische Sarka was Tibblin dan weer terug (de politiek van Husqvarna was daarin vreemd) en werd vierde. Cizek won in Sarka en ook de volgende week in het Poolse Zabrze, waar Rickardsson vierde werd en Tibblin negende .

 

Daarna werd het ernst met het Merk Husqvarna. In het West-Duitse Luttwiller kwam Tibblin met nieuw materiaal en won met gemak voor zijn landgenoot Rickardsson.

 

In het Italiaanse Pinerolo won Stonebridge, met Dahlen als zesde en vielen Tibblin en Rickardsson uit. Een nieuwe overwinning kwam er voor Tibblin in het Franse Cassel.

 

Op 12 juli 1959 was er de klassieker in het Nederlandse Lichtenwoorde. Rolf Tibblin won beide manches voor Stig Rickardsson. Lennart Dahlen eindigde voor de jonge Torsten Hallman en Sivert Eriksson . Vijf Zweden op de eerste plaatsen; dat hielp!.

 

In het Britse Beenham was men een week later en Tibblin won opnieuw, met Jeff Smith als tweede. De week er op was Tibblin opnieuw winnaar en wel in Luxemburg. Brian Stonebridge was tweede gevolgd door David Bickers.

 

Het EK 250cc eindigde voor de Zweden thuis op de Nydalabanan in Tjustkulle nabij Vetlanda. Het werd weer een Zweedse optocht. Tibblin won beide heats voor Hallman, terwijl Pelle Mas Persson op een Husqvarna derde werd, gevolgd door Dahlen. Bickers werd vijf gevolgd door Ove Lundell, Rolf Stagman, Sivert Eriksson, Jaroslav Kmoch en Roine Andersson.

 

Het EK goud ging naar Rolf Tibblin en het zilver naar Stonebridge, terwijl Cizek het brons meenam naar Tsjecho-Slowakije

 

Motocross des Nations in Namen

 

Het was voor de derde keer dat het landen Wereldkampioenschap Motocross plaats vond op de fantastische citadel van Namen. De zes Zweedse deelnemers waren: Bill Nilsson, Sten Lundin, Lasse Gustavsson, Ove Lundell, Gunnaar Johansson en Raymond Sigvardsson

 

Bill Nilsson begon met het winnen van de eerste kwalificatieheat met grote voorsprong op Scalliet en Smith. Johansson en Sigvardsson waren goed uit de start maar voor hen viel de Italiaan Lanfranco Angelini. Johansson lag er ook af , maar kwam nog redelijk snel weg. maar Raymond Sigvardsson moest draaien en de heuvel aflopen om opnieuw e kunnen aanzetten in de steile klim. Johansson werd vierde en Sigvardsson negende.

 

Ove Lundell werd tweede in de tweede kwalificatieheat achter Don Rickman, terwijl zowel Gustavsson als Lundin in de start vielen en als negende en tiende eindigden.

 

De enorme menigte rond de Citadel kreeg het goed te pakken toen Baeten de start won in de finale voor Ove Lundell, Leslie Archer, Don Rickman Jan Rombauts en Smith.

 

Achter waren er verschillende lieden die van de benen gingen. Ook Baeten kwam in de eerste ronde ten val en Ove Lundell leidde voor een reeks van Britten.

 

De andere Zweden waren verder naar achteren te vinden en hadden net als alle rijders machtig te doen met het stof op de baan. Rickman was te sterk voor Lundell, die echter knap presteerde met een tweede plaats. Sten Lundin werd derde en Raymond Sigvardsson reed ook de race van zijn leven door vierde te worden. Bill Nilsson kwam niet uit de mêlee voor hem en moest genoegen nemen met de zevende plaats.

 

Hiertegen zetten de Britten met Smith als vijfde, Archer als zesde en Draper als achtste flink tegengas en door de winst van Rickman pakten ze de titel. Ze waren dan wel gelijk in punten (omdat de drie beste resultaten tellend waren), maar de Britten waren 29 seconden sneller dan Team Zweden.

 

De Belgen kregen drie ook die man over de meet en pakten het Brons voor Frankrijk, Nederland , Zwitserland en Denemarken.

 

Alleskunner: Rolf Tibblin

 

 

Rolf Tibblin

 

Rolf Tibblin werd geboren op 7 mei 1937 in Sollentuna en is de Zweedse motorcrosser die de het beste scoorde in de kortste tijd dat hij heeft gereden. In negen jaar tijd wist hij twee keer de wereldtitel in de 500cc binnen te slepen, werd een keer Europees Kampioen 250cc, haalde een keer de titel Vice Wereldkampioen 500cc en scoorde een keer tweede en derde in het EK 250cc.

 

Dat kan geen andere Zweed opwijzen in Negen jaar tijd.

 

Hij won daarnaast vijf nationale kampioenschappen en vier team kampioenschappen in Zweden. Tibblin won ook vijf opeenvolgende keren de befaamde Novemberkåsan en was succesvol in de ISDE. Ook won hij diverse grote woestijnraces in de VS, waaronder de Baja 1000, samen met Gunnar Nilsson .

 

In het midden van de jaren 1970, begon hij een school voor motorcross in Carlsbad in Californië en van daar kwamen vele supersterren. Hij had ook tal van trainingskampen in Zweden en heeft een trainingsboek gepubliceerd. In 1985 was hij in de WK op stap met Jörgen Nilsson die in die tijd op Husqvarna reed.

 

Al vele jaren woont Rolf Tibblin nu in Negombo in Sri Lanka .