Nieuwe goud in de Motocross des Nations in 1958

TEKST : JONAS Hagren

 

Geïnspireerd door Bill Nilsson kwam er een aanzet tot de bouw van Zweedse machines in 1958. Er was geen WK goud voor de Zweden uitgezonderd in de Motocross des Nations.

 

Er gebeurde heel veel in het Zweedse motorcross inzake de ontwikkeling van crossmotoren. Bij Monark werd keihard gewerkt om de machine van Sten Lundin competitief te maken en Bill Nilsson werkte verder aan zijn AJS 7 R en plaatste de motor in een frame dat hij had ontworpen en zelf bouwde. Bill kreeg geen steun meer van de fabriek en viel terug op Nymans Verken. De motorfiets werd oranje geschilderd en ging onder de naam Crescent de baan op.

 

NIels Olaf (Nisse Hedlund) werkte voor Husqvarna aan een Zweedse 500 machine, die zou worden bereden door aanstormend talent Rolf Tibblin. Het duurde tot de herfst tot de fiets klaar was, maar dan kon je snel zien dat het een succesformule was.

 

Gunnar Johansson startte het seizoen met een Matchless, maar ging snel over naar Crescent, terwijl de andere grote namen hun merk trouw bleven.

 

De eerste grote race was opnieuw de grote internationale cross van St Anthonis in Nederland op 16 maart en Bills nieuwe machine werkte gelijk goed. Hij won de eerste heat, was vier in de tweede en tweede in de derde heat. Dit alles gaf hem de tweede plaats achter thuisrijder Jan Clynk, die na een vierde plaats er twee overwinningen uitsleepte.

 

De Britten David Curtis en Jeff Smith volgden op de derde en vier plaats, terwijl Rene Baeten vijfde werd voor Leslie Archer. De Zweden namen diverse topplaatsen in bij Internationale wedstrijden, maar er waren geen overwinningen bij.

 

Dat veranderde op 7 april toen Lundin won in het Belgische Leuven voor Smith , Baeten en Lasse Gustavsson. Dezelfde dag won Nilsson in Boekel voor Archer, Johansson, Broer Dirks en Curtis. De volgende week won Sten Lundin in het Franse Laon voor John Draper, Smith en Lasse Gustavsson, terwijl Bill Nilsson tweede werd in Namen achter Baeten maar voor Hubert Scaillet en Jan Clynk.

 

 

Wereldpremière in Sittendorf

 

22 April begonnen we met de WK in het Oostenrijkse Sittendorf. Een moeilijke parcours in de heuvels buiten Wenen met steile hellingen en gevaarlijke bochten.

 

Bill Nilssonwint weer eens. Rechts zien we Ove Lundell

 

Bill Nilsson versliep de start, maar schoof per ronde naar voren en leidde na zes ronden. In de slotfase echter werd hij gepasseerd door de Belg Hubert Scalliet. De andere toprijder van de Zweden Sten Lundin viel evenals Gunnar Johansson uit. Verassend derde was hier de vrij onbekende Brit Peter Taft.

 

De 250cc reed haar eerste wedstrijd voor het Europees Kampioenschap en winnaar was de Duitser Rolf Müller op Maico voor de Tsjechen Jaromir Cizek, Frantisek Ron, Oldrich Hamrsmid en Bohumil Bend allen op Jawa.

 

De tweede ronde ging door in het Deense Naestved, waar de rijders veel kritiek hadden op het circuit. Het was zo hobbelig dat de crashes elkaar opvolgden. Het ergste getroffen was Peter Taft, die naar het ziekenhuis moest vanwege een hersenschudding.

 

Bill Nilsson kwam het beste weg met deze flutbaan en won de race voor Baeten en Sten Lundin. Smith eindigde als voor Johansson en Scalliet terwijl Archer buiten de punten belandde als zevende.

 

In het Zwitserse Bout de Monde was de derde wedstrijd en Bill Nilsson eindigde hier als tweede achter Rene Baeten maar voor Scalliet en deze twee Belgen waren nu de belangrijkste concurrenten van Nilsson voor de wereldtitel.

 

In het Franse Cassel won John Draper verassend voor Baeten, Smith, Archer en Bill Nilsson die hier de enige Zweedse deelnemer was.

 

Op 22 juni in het Italiaanse Imola was Sten Lundin absoluut de beste en won afgetekend voor Scalliet, Nilsson, Smith, Johansson en Draper. Lasse Gustavsson die zevende werd reed nu op een Monark.

 

Hawkstone Park was weer het toneel van de Britse GP en opnieuw reed men maar twee manches. Lasse Gustavsson produceerde een geweldige start en won. Hij was daarmee de eerste niet rit die de GP in het Verenigd Koninkrijk won.

 

Lasse die het goed paste met zijn nieuwe Monark won de eerste manche na een mooie strijd met Don Rickman. Bill Nilsson was derde voor Broer Dirks en Rene Baeten. In de tweede manche was het een furieus gevecht tussen Gustavsson en Baeten, wat de Belg won, maar Lasse werd GP winnaar. Bill Nilsson bemoeide zich ook met de strijd om de kop, maar viel, waardoor hij een framebreuk opliep.

 

De Nederlandse GP werd uitgevoerd in St. Antonis en Draper won voor de verassende Albert Dirks en Rene Baeten. Sten Lundin werd vierde in de finale, terwijl Bill Nilsson pech had aan de motor.

 

Het Belgische Namen was zoals gewoonlijk de plaats van de GP bij onze zuiderburen en we zagen een geweldige spannende wedstrijd toen Baeten won voor Sten Lundin en Bill Nilsson.

 

Een week later was er nog een overwinning voor Baeten en wel in Ettelbruck en de België nam daarmee de wereldtitel mee naar huis. Het hielp niet dat Bill Nilsson tweede werd voor Sten Lundin.

 

De laatste wedstrijd om de wereldtitel was op de Kurödsbanan in Uddevalla en werd het wereldrecord voor valse starts. 16 keer ging het mis. Dan werd de 17e start goedgekeurd en ging het los met als winnaar Sten Lundin.

 

De overwinning gaf hem de bronzen medaille in het WK. Lasse was tweede gedurende de gehele race, maar in de laatste ronde ging de versnellingsbak kapot en moest hij genoegen nemen met de vijfde plaats. De tweede plaats ging nu naar Raymond Sigvardsson vóór Gunnar Johansson en Bill Smith.

 

In Uddevalla op de oude GP baan werd ook gereden in de EK 250cc. De Tsjech Jaromir Cizek won eerder in Zwitserland, Frankrijk, Tsjecho-Slowakije, Groot- Brittannië, Nederland, België en Luxemburg, maar in het Duitse Bielstein kwamen Rolf Tibblin en Stig Rickardsson met de nieuwe Husqvarna motoren en het werd meteen een succes.

 

Alleskunner: Rolf Tibblin

 

 

Stig Rickardsson won de eerste kwalificatiewedstrijd en Rolf Tibblin de andere. Rickardsson nam de start in de finale, maar in de tweede ronde liep de Duitser Fritz Betzelbacher hem voorbij. Maar in plaats van Rickardsson kwam nu Tibblin van achteren en nam in de voorlaatste ronde de leiding en won voor de Duitsers Klaus Kämpe, Rolf Müller, Herbert Ott en Otto Waltz.

 

In Italië werd Tibblin vier en in Nederland tweede. Zelfs in Namen werd Tibblin tweede achter Cizek, maar voor Rickardsson, die daarna tweede werd in Luxemburg.

 

In Uddevalla begon het goed voor de Zweden en Roine Lööf won de eerste kwalificatie voor Lennart Dahlen, Rolf Stagman en Ove Lundell. Rickardsson won de tweede kwalificatiesessie voor Cizek, Müller en Hans Hallman.

 

Zeer veel Zweedse rijders in de finale waar Rickardsson de start pakte voor Stagman. Al in de tweede ronde was de pret voorbij voor Rickardsson die zijn vliegwiel voorbij zag komen. Cizek ging aan de leiding , maar een paar ronden later toen hij onder druk kwam van Ove Lundell plofte zijn motor uiteen.

 

Ove Lundell was op weg naar een comfortabele overwinning toen in de laatste ronde zijn ketting er af liep en Lennart Dahlén de race won voor Müller en Ove Lundell, die de ketting er weer op had gekregen

 

De laatste race in het EK was in het Poolse Zabrze en werd gewonnen door Roman Zurawiecki Voor Lennart Dahlén en Stig Rickardsson. Cizek won overtuigend de titel voor Tibblin en Müller.

 

 

Motocross des Nations in Zweden.

 

De Motocross des Nation vond plaats op de Knutorpsbanan bij Hyllinge op 7 september. Coach Arne Bergstrom had gekozen voor Bill Nilsson, Sten Lundin, Lars Gustavsson, Gunnar Johansson, Raymond Sigvardsson en Ove Lundell.

 

Bill won de eerste kwalificatiesessie voor Baeten en Draper, Gustavsson, Sigvardsson en Derek Rickman. Ove Lundell won de tweede voor de Belg Jan Rombauts en de Brits Roland Curtis Langston. Vierde werd Lundin gevolgd door Joep Jansen.

 

Draper pakte de en zette er een hoog tempo in om het leven van de Zweden zuur te maken. Maar deze gaven niet op en met Nilsson, Lundin en Gustavsson op de plaatsen vier, vijf en zes, deden ze goede zaken.

 

Met Draper nog op afstand zetten Bill Nilsson en Sten Lundin druk op de ketel en naderen zienderogen. Toen ze de Brit hadden bijgehaald ging Nilsson voorbij en juist toen Lundin ook wilde passeren viel Draper. Maar dan heeft de motor van Lundin oververhitting problemen en valt hij uit. Bill Nilsson wint de race gevolgd door Dave Curtis, Lasse Gustavsson, Rene Baeten, Ove Lundell en Sigvardsson.

 

Zweden won het goud voor de Britten die Curtis op de tweede plaats hadden, Draper achtste en Langston 17e. Frankrijk verrast met de bronzen medaille met Jean Cros als negende, terwijl de broers Rene en Robert Klym elf en twaalf werden Nederland miste op een haar de bronzen plak en werd vierde voor Denemarken, Italië en België

 

Daarna waren er nog een paar Internationale races. Rolf Tibblin won in Bielstein voor Ove Lundell en Bill Nilsson veegde de boel aan in Lichtenvoorde voor Smith en Curtis.

 

 

Ove Lundell

 

Hij werd geboren op 29 mei 1930 in Sala en tijdens zijn vroege jaren droomde hij er van om net als zijn vader Wilmer uit te groeien tot een circusartiest en te rijden met motorfiets in de stalen wand.

Toen de Tweede Wereldoorlog voorbij was begon Ove samen met zijn vader op te treden in het circus . Ove reed een 98cc DKW terwijl vader reed een 600cc Indian.

 

Maar Ove nam de zaak over van mijn vader en ging rond met zijn vriend Bengt Arnes en samen werden ze nationaal bekend als William Arnes motor circus.

 

In 1949 reed Ove een motorcrossrace in Västerås en werd derde. Hij was een echte allrounder en startte verder ook in de autosport, speedway, ijsrace, TT races en betrouwbaarheidsritten. Het leidde er toe dat Monark hem in huurde als rijder en tester bij de ontwikkeling van hun motorfietsen.

 

1952 werd Ove officieuze 350cc TT kampioen van Zweden en won verschillende wegraces, maar Motorcross trok het meeste en snel vestigende hij zijn naam als één van de beste rijders in Zweden en daarbuiten in zowel de 250 als 500cc

 

Hij werd Zweeds Kampioen 250c in 1957 en 58 en verkreeg goud in de Motocross des Nations 1958. Ove was veelal op reis door Europa en dat gedurende vele jaren. Zijn enige GP overwinning kwam in de Sovjet-Unie in 1963.

 

Ove was immens populair en geliefd bij iedereen die met hem van doen had en nam deel aan veteraan wedstrijden tot aan zijn dood in 2001.