De zegereeks stopte tijdelijk voor de Zweden in 1956

TEKST : JONAS HAGREN.

 

De weg naar de top in de motorcross is zelden eenvoudig, daar kregen de Zweedse sterren Bill Nilsson en Sten Lundin ook ervaring mee in het jaar 1956. Het was om in hedendaagse termen te blijven: een Off jaar .

 

Het internationale seizoen begon op 25 maart met de Motocross der Azen in Sint Anthonis. Er waren drie heats te rijden en het grootste deel van de Europese elite was er klaar voor.

 

Sten Lundin was slecht weg in de eerste heat, maar knokte zich nog naar een zesde plaats, terwijl Bill Nilsson derde werd. In de tweede manche maakten de Zweden er in de start een potje van, maar kwamen nog als vierde en vijfde binnen.

 

Op weg naar de laatste manche ontdekte Sten Lundin dat er een schroef in de koppeling losliep. Bill Nilsson draaide zich om en hielp hem, maar ze misten beiden de start ondanks het feit dat men gedurende vijf minuten wachtte. Toen ze van start gingen waren de anderen al halverwege de eerste ronde, maar beide Zweden passeerden de een na de ander hetgeen resulteerde in een vijfde en zevende plaats. De Brit Leslie Archer won voor onze landgenoten Jan Clynk en Frans Baudoin.

 

De week er op was Sten Lundin tweede in het Belgische Marche achter de Brit John Draper, terwijl Bill Nilsson vijfde werd. De volgende dag reden ze in Boekel en Sten Lundin moest weer het hoofd buigen voor Leslie Archer maar bleef voor Geoff Ward. Bill Nilsson viel uit na een tweede plaats in de eerste heat

 

Reünie met Zweedse grootheden uit de jaren 50 en 60.

 

 

Het Europees kampioenschap.

 

Op 6 mei van dat jaar was de eerste wedstrijd tellend voor het Europees Kampioenschap in een warm Bout du Monde in Zwitserland. In aanvulling op de warmte stoof het ook allemachtig veel.

 

Lasse Gustavsson crashte in de kwalificatie en gaf op en Bill Nilsson ging er af in de finale. Ondanks ontstekingsproblemen reed Lundin sterk en werd vierde achter Geoff Ward, Auguste Mingels en de Brit Brian Stonebridge . Grote sensatie voor de Zweden was het goede debuteren van Sigvardsson, die zesde werd.

 

De week nadien was de grote prijs van Nederland in Schijndel (op de plaats, waar nu BOCA Kaarsen is gevestigd) en zowel Bill Nilsson als Raymond Sigvardsson vielen uit in de kwalificatieheat. Leslie Archer leidde de halve wedstrijd, maar viel toen uit zodat Jan Clynk won. Sten Lundin kende weer een slechte starten twee ronden voor het einde toen hij eindelijk op de tweede plaats lag kwam hij zonder brandstof te staan.

 

In het Italiaanse Imola gingen op 3 juni vijf Zweden naar de finale. Lasse Gustavsson leidde de wedstrijd gedurende vier ronden voordat hij crashte waarna de Belg Nic Jansen overnam voor een paar ronden. Maar Bill Nilsson ging hem voorbij, met Mingels in het achterwiel, maar het ging te snel en de Belg crashte.

 

Nilsson dus winnaar met Sten Lundin als derde, slechts drie seconden achter Jansen. Lasse Gustavsson was inmiddels opgeschoven naar de zesde plaats, maar crashte weer in de laatste ronde.

 

Op 10 juni was de Franse GP in Rouen onder een eeuwigdurende regen. Archer werd de vierde winnaar van het jaar en won vóór Jansen en Ward. Lundin was de enige geplaatste Zweed en werd zesde. Bill Nilsson landde in de kwalificatie op een concurrent en crashte .

 

In het Britse Hawkstone Park was de vijfde wedstrijd op 8 juli met een twee heat systeem. Bill Nilsson viel ver buiten de punten vanwege meerdere valpartijen. Sten Lundin werd vierde in de eerste manche, maar crashte in de tweede en werd niet geplaatst. Lasse Gustavsson was negende en zesde en werd vijfde algemeen. Archer domineerde en won beide heats, terwijl Draper tweede werd in het algemene klassement voor Jansen.

 

De GP van België was in Mol op 5 augustus en Sten Lundin pakte de tweede plaats achter Archer maar voor Ward en Mingels. Het was een grote teleurstelling voor de 64.000 toeschouwers toen Mols trots Nic Jansen uitviel in de race op een gloednieuwe fabriek Matchless.

 

De week nadien was men opnieuw in Ettelbruck. Voor 40.000 toeschouwers werd het een Brits podium met Draper voor Archer en Stonebridge. Sten Lundin werd ondankbaar vierde en Bill Nilsson zevende.

 

Op 19 augustus was de Zweedse Grand Prix op Saxtorp, op een circuit dat besproeid was met olie !!, om het stof te binden. Maar de aanhoudende regen maakte de baan glad en het was dus nog moeilijker dan normaal in het diepe zand.

 

De finale begon met Archer op kop, onder druk gezet door Sten Lundin, terwijl Bill rond de tiende plaats was te vinden. Maar toen Bill op stoom kwam pakte hij elke ronde 2 tegenstanders in. Toen hij op de tweede plaats lag crashte Archer. Draper viel de Zweed verschillende keren aan, maar deze dag kon niemand Bill Nilsson verslaan die won voor Jeff Smith, Draper en Archer. Lasse Gustavsson uit Motala eindigde op de vijfde plaats vóór Jansen, Raymond Sigvardsson en Sten Lundin.

 

De finale van het EK vond plaats in het Deense Randers op 2 september en het was een groot schandaal, toen de start werd vrijgegeven en drie rijders geblokkeerd achter het hek vast stonden te weten: Sten Lundin, Lasse Gustavsson en onze landgenoot Broer Dirks. In pure woede opgehoopt gaf Gustavsson het na twee ronden op.

 

Maar de Sten Lundin gaf niet op en haalde op tot de derde plaats. Hij reed daarbij rondetijden drie seconden sneller dan wie ook. Archer won voor Rene Baeten, die een comeback maakte na een blessure. Bill Nilsson werd door een val gedwongen op te geven.

 

Archer werd verdiend Europees Kampioen met 32 punten voor Draper op 24 en Jansen op 19. Ze werden gevolgd door Sten Lundin met 17 en Bill Nilsson met 16 punten.

.

Motocross des Nations

 

De wedstrijd van het jaar werd de Motocross des Nations die dit jaar plaatsvond op de Citadel in Namen. Alle zes Zweden haalden de kwalificatie , Bill Nilsson 2e, Lasse Gustavsson 3e, Sten Lundin 3e, Ove Lundell 5e, Gunnar Johansson 6e en Raymond Sigvardsson 10e.

 

WK debutant Ove Lundell viel direct na de start van de finale uit met versnellingsbak problemen en Bill Nilsson viel in de eerste ronde en liep een voetverwonding op. Raymond Sigvardsson was betrokken bij een crash en viel ook uit. De Belg Hubert Scaillet nam de start voor Lasse Gustavsson en met Sten Lundin als zevende en Gunnar Johansson als negende.

 

In de achtste ronde leidde Zweden met Sten Lundin op tweede, Lasse Gustavsson als derde en Johansson als zevende. Maar dan raakten Johansson en Scaillet elkaar en verloren posities terwijl de Britten vooruit gingen.

 

Met een kapot achterwiel ging Johansson naar binnen, maar ging terug in de strijd toen hij hoorde dat ze nog steeds in staat waren om België te verslaan. Het wiel hield stand en hij werd negende. Sten Lundin eindigde de race als tweede en Lasse Gustavsson werd vierde. Daarmee ging de zilveren plak naar Zweden en wonnen de Britten met als eerste Jeff Smith. Geoff Ward was vijfde, zesde werd Draper en David Curtis scoorde een achtste plaats. De bronzen plak ging naar België met als

derde Baeten, zevende Jan Rombauts, tiende Nic Jansen 12e Hubert Scaillet 14e Jean Somja en 15e Auguste Mingels .

 

 

 

Gunnar Johansson.

 

" bijgenaamd Gurra" ( Betekent Haan) uit Jönninge iets buiten Uppsala was immens populair zowel bij de concurrenten als het publiek. Als 17 jarige in 1950 reed hij zijn eerste race bij de Motorclub AMF uit Gimo, bij dezelfde race waar later ook Bill Nilsson zijn debuut maakte.

 

51 Gunnar Johansson. 48 Bill Nilsson.

 

Gunnar werd al snel fabrieksrijder voor Nymans Verken (NV) in betrouwbaarheidsritten ( enduro ) en oogstte veel succes. In 1954 maakte hij de ommezwaai naar de motorcross en won de eerste junior wedstrijd waaraan hij meedeed in Saxtorp.

 

Hij vestigde zijn naam al snel als een toprijder en werd de eerste die genoemd werd " wereldkampioenen zonder titel. Hoewel hij wereldkampioen werd met het Zweedse Team in de Motocross des Nations.

 

Hij behaalde de tweede plaats in het WK in 1962. tijdens de Motocross des Nations van dat jaar ging hij samen met Rolf Tibblin, Bill Nilsson en Ove Lundell hand in hand over de finish als winnaar.

 

"Ik werd nooit wereldkampioen aldus Gunnar, maar echt bedroeft ben ik er nooit om geweest. Ik deed het beste wat ik kon, maar de concurrentie was beter".

 

Na vele jaren onderweg in Europa zette hij de helm op de plank in 1967. Zijn laatste race was de beruchte Novemberkåsan waar hij tweede werd, een race die hij in 1955, 56 en 59 won.